| Afbeelding/foto |
 |
|
20-01-2010 - verschikkelijk
Hieronder staan dus 3 verhalen over loverboys. Alle 3 zijn ze verschikkelijk de een meer dan de ander ik wil alle meiden waarschuwen en aanraden dit te lezen en als ze zelf een vriendje krijgen goe op te letten of ze zich een beetje hetzelfde gedragen elke week zou ik er nog een verhaal op zetten deze verhalen haal in van internet en weblogs dus ze zijn allemaal echt gebeurd! PAS OP VOOR LOVERBOYS!!
groetjes: Saskia
Gepost door: saskiaatje97 op 20-01-2010 om 14:00
|
|
20-01-2010 - verhaal 3 over een loverboy
Hallo,
Ik ben Linda, nu 28 jaar oud.
Het verhaal heb ik geschreven op 19-07-2009.
Op mijn 15e leerde ik een jongen kennen, hij was zo verschrikkelijk lief voor me en zo betrouwbaar.
Kon hem altijd bellen om met hem te praten, dit deed ik dan ook elke pauze die ik had, werkte bij een snackbar in de keuken.
Thuis ging het niet zo heel erg goed, veel ruzie, omdat ik een zeer opstandige puber was. Maar ook heel onzeker en vooral in de war.
Ondertussen was ik 16 geworden en school ging niet goed, ik werd eraf gestuurd en daar waren natuurlijk me ouders ook niet blij mee.
Uiteindelijk wou ik niet meer thuis wonen en besloot dat te vertellen aan die "geweldige vriend".
Een pauze later vertelde hij mij dat in dat huis waar hij woonde een kamer leeg stond. Het was een 3 kamer woning,
waar ook nog andere in een kamer woonde en een gezamenlijke keuken, wc, douche en woonkamer.
Hij zou me helpen met de eerste maand huur en dan had ik de tijd om binnen een maand een ander baantje te vinden.
Ik besloot de sprong te nemen en pakte me spullen, en ging daar heen.
Daar aangekomen bleek dat de huis baas toch niet akkoord ging dat ik daar kwam wonen want ik was te jong.
Op dat moment begon ik argwaan te krijgen, maar me trots en geloof dat me vader blij was dat ik weg was... hielden me daar.
Ik kon in zijn kamer terecht en 's avonds bleek dat de kamer nooit leeg gestaan had, er woonde nog een jonge gozer met zijn vriendin.
De volgende dag gingen we naar zijn broer, daar werd ik opgemaakt en ik maakte de vriendin van zijn broer op.
Was heel gezellig en voelde me toen wel o.k. niet wetend wat er die dag verder zou gebeuren.
Hij kwam met het idee dat we langs een vriendin van hem gingen, ik moest alleen niet schikken want ze
werkte en woonde in een hoerenstraat.
Daar aangekomen was er "toevallig" een man die lingerie verkocht, hij zei tegen mij dit is een mooi setje pas die even.
Eerst durfde ik niet maar met de gedachte dat ik nooit achter een raam kwam te staan, dacht ik ach waarom ook niet
al die meiden hier lopen er zo bij dus valt niet zo op en daarna ben ik toch weer weg.
Na me omgekleed te hebben voelde ik ineens dat er iets niet goed ging gebeuren en terwijl ik dat dacht werd ik geslagen en geschopt.
Het gordijn ging open en kreeg te horen dat ik maar moest gaan werken en als ik niet deed wist ik wel hoe en wat.
Geshockeerd en vol angst ben ik er maar gaan staan.
Na een half uur kreeg ik me eerste klant. Waar ik denk ik erg veel geluk bij heb gehad is dat deze man, voor het eerst van zijn leven bij een prostitué was
en hij dus ook geen flauw benul had wat hij kon verwachten.
Na zo lang mogelijk proberen uit te stellen, voelde ik aan de overkant de ogen van mijn loverboy door de gordijnen heen branden en werd bang.
Toen ik "de daad" met de klant deed, voelde ik me zo verschrikkelijk vies. Maar ook dood, alsof me ziel weg gleed uit me lichaam. Dat kleine beetje zelfrespect
wat ik had en waardering voor wie ik ben, was verdwenen. Het leek wel of ik in 1 seconde van een wel opstandige maar toch altijd wel vrolijke puber in een zombie veranderde
Niets boeide me meer, of ik nou klappen kreeg, een compliment of boze blikken, niets kwam meer door of aan.
De huisbaas bleek me ouders te kennen en kwam naar me toe om te zeggen dat ik hier niet meer kon werken en kon vertrekken dat hij geen gezeik wou omdat ik nog maar 16 was.
We gingen naar huis en de volgende dag gingen we naar een andere stad.
Nu had hij vooral vrij spel omdat ik daar niemand kende en daardoor compleet afhankelijk was van hem.
De eerste paar dagen waren erg gezellig, we waren met nog een man en zijn slachtoffer, maar kon goed met haar opschieten en zolang hun in de buurt waren, was ik ergens nog veilig.
Uiteindelijk vertrokken hun naar een andere stad en was ik daar alleen met hem. Toen was ik niet alleen een "hoer" maar ook zijn persoonlijke boksbal geworden.
Ik moest elke dag een bepaald bedrag halen zo niet kreeg ik geen eten en klappen.
Een meisje die in een kamer naast me werkte viel het op dat ik steeds sneller afviel en er slechter uit begon te zien. Als ik dan deed of ik naar de wc moest, at ik bij haar snel een olvarit leeg
om zo toch een beetje eten binnen te krijgen en aan te sterken. Ik was in 3 weken tijd van de 54 kilo naar de 43 gegaan.
Bij een andere vrouw kon ik zogenaamd een trio mee doen, en op die manier kon ik daar stiekem sparen om door de loopjongen daar af en toe wat eten te laten halen.
Na een paar weken kwam hij erachter en heeft me zwaar mishandeld, ik kan me van dat stuk niets herinneren alleen dat ik wakker werd in de douche en twee meiden me aan het schoonmaken waren.
Ik snapte er niets van , ik zat/lag in de douche, en hun waren me met een washandje af aan het nemen, overal zag ik bloed, maar besefte niet dat dit me eigen bloed was.
Ik had aardig wat ribben gekneusd, flink wat wonden en spuugde door een wurging steeds bloed op, me ogen waren paars van de bloeduitstortingen en me hele lichaam voelde beurs en dood aan.
Dezelfde avond moest ik van hem gewoon werken. Het ergste was voor mij toen dat ik gewoon klanten kreeg. Daar kan ik nu ook nog steeds niet over uit, hoe dat kan, hoe kunnen mensen nu bij een meisje gaan,
die bloed ophoest bij elke zin, helemaal bont en blauw eruit zien. Daardoor kreeg ik echt een hekel aan elke man.
Mijn loverboy kwam langs en vertelde dat hij die vrouw die mij geholpen had geld te sparen wat ging aan doen.
Ik heb toen een paar vrienden van haar aangesproken en even later stond ze in me kamer met de woorden, "je kan nu meegaan, of je bent dood, aangezien hij een wapen nu aan het kopen is van mijn vriend en
jou en mij daar mee wilt omleggen", na een moment twijfelen ben ik mee gegaan.
Er werd een auto voorgereden en ben gevlucht.
Bij de vrouw thuis aangekomen, kon ik eerst aansterken, ik woog 42 kilo en was erg moe, het enigste wat ik de drie dagen erna gedaan heb, is slapen wakker worden eten weer slapen en weer eten.
Omdat hun ook in de prostitutie wereld zaten, ben ik door blijven werken.
Door hun leerde ik ook een andere wereld kennen, die van drugs en wapens. Ik had er niet direct mee te maken, alleen dat ik wel eens drugs gebruikte maar dat was het.
Ik hoorde wel de ergste verhalen en was ook zeer bang dat er met mij wat zou gebeuren als ik zou zeggen dat ik naar huis wou, dat ik dit leven niet meer wou en naar huis wou.
Deze mensen hebben me nooit geslagen maar wel geestelijk afhankelijk van hun gemaakt, doordat hun me "gered" hadden.
In een club waar ik werkte leerde ik een man kennen waar ik verliefd op werd. Uiteindelijk kon ik door hem weg waar ik zat en ging met hem mee. Daardoor kon ik ook weer naar huis.
Thuis aangekomen wou ik een baan gaan vinden maar werd omdat ik niet op school zat, geen werkervaring had, nergens aangenomen.
Toen zakte de moed me in de schoenen en dacht dat ik het alleen nog maar waard was om achter het raam te werken.
Dus besloot ik weer die wereld in te gaan. Dat is nog een tijdje goed gegaan omdat ik vooral voor mezelf werkte in beveiligde clubs en met goede afspraken achter het raam.
Uiteindelijk leerde ik een man kennen, die heel veel voor me overhad, hij bracht elke week cadeau's mee zoals sloffen sigaretten, sieraden en een nieuwe telefoon.
Ik besloot op zijn aanbod in te gaan en met hem mee te gaan, niet wetend dat ie in een andere wereld verbleef.
Zo kwam ik in de drugswereld. Na een maand was het raak en begon hij me te slaan. Klappen krijgen was ik al gewend dus dat weerde me niet, want erna was hij weer superlief en had spijt.
Na 2 jaar raakte hij alles kwijt, zijn verkoopadres en verhuisde we naar onze oude woonplaats.
Daar aangekomen werd het met de week erger, de klappen waren steeds erger, als hij drugs gebruikte veranderde hij is een psychopaat en ik was doodsbang, maar durfde niet te vluchten. Ik had geen vrienden meer en zag niemand.
Alleen wanneer hij besloot dat ik mensen mocht zien, zag ik iemand, hij bepaalde op een gegeven moment wanneer ik wel en niet mocht eten en wat ik wel en niet mocht doen en wat ik wel of niet leuk mocht vinden.
Na 3 jaar had hij mij zo in zijn macht dat ik een marionet voor hem was.
Elke dag gebruikte ik ook zoveel drugs, in de hoop dat ik niet meer wakker werd, dat was het enigste waar ik nog mee bezig was de dood.
Op een dag had ik blijkbaar een helder moment en ben sterk genoeg geweest om te vluchten.
Ik ben toen opgenomen in een project en daar heb ik me los kunnen maken van hem. Het heeft 9 maanden geduurd voor ik hem los kon laten en weer beetje zelfstandig kon nadenken.
Ik kookte elke dag wat HIJ lekker vond en wist de tijden in me hoofd dat ik van hem mocht eten en mocht praten. Daar hield ik me de eerste 4 maanden ook aan in het project. Ook al had ik een groep en was het
mijn beurt om te vertellen, zei ik niets, het was niet mijn tijd om te praten.
Nu 12 jaar later, breekt het me nog elke dag omdat ik niet de juiste hulp heb gekregen, De politie wou me helpen maar kunnen niets doen. Nu 12 jaar later, ben ik met de verwerking bezig, nu durf ik het pas aan om te kijken naar
wat er allemaal gebeurt is en het en plek te geven. Ik ben nu sterk genoeg om ook terug te vechten tegen de pijn en durf de beelden te ontvangen in me hoofd.
Vertrouwen in mensen is er nog niet, steeds als ik het even durf, duw ik ze even hard weg. Alleen de mensen die blijven vechten voor mijn vertrouwen, hebben een kans.
Ik ben erg blij dat de stichting is opgericht, ben ook echt trots dat ik een onderdeel van de stichting kan en mag worden.
Dit had veel eerder moeten gebeuren. Dankzij de stichting weet ik dat ik ook waarde heb, en belangrijk ben. Na 12 jaar werd mij verteld dat ik geen dom kind ben, geen vies mens ben maar een SLACHTOFFER VAN LOVERBOY.
Ik ben Linda, slachtoffer van een loverboy, midden in de verwerking van het verdriet en onrecht wat mij is aangedaan omdat ik helaas een naïef en onzeker meisje was.
Maar ik ga het redden dankzij de stichting, ben nu een sterke vrouw , ik ben nog wel ook aan het werken aan een eigen IK. Omdat ik altijd mee gegaan ben met de omgeving, me aanpassen aan waar ik ben.
Heb ik nog niet compleet me eigen ik gevonden, mede ook door dat ik altijd op de vlucht ben geweest en me regelmatig een nieuwe look en levenstyle gaf in de hoop niet gevonden te worden.
Nu vecht ik alleen terug, door openbaar te gaan met mijn verleden, hoop ik de rust, mezelf en me leven terug te vinden/krijgen,
En weet nu dat ik dat ga redden dankzij de stichting en een goede vriend, die me beide steunen en in me geloven.
Wat ik wil meegeven aan meiden die het meemaken of meegemaakt hebben.
Aarzel niet om contact op te nemen met de stichting, de stichting bestaat alleen uit mensen die vooral uit eigen ervaring weten wat jij doormaakt
En je daarom ook de juiste hulp kunnen bieden.
Laat je niet gek maken door wat de mensen wel eens kunnen roepen dat meiden die erin trappen dom zijn, want die mensen willen de waarheid niet zien.
Een loverboy weet fijnloos welke meiden er kwetsbaar zijn en zijn steengoed in manipuleren.
Ze weten precies wat ze moeten doen om je in een positie te zetten dat je geen kant meer op kan.
Leer je een jongen kennen, die verwacht dat je sex hebt met andere omdat hij in de problemen zit, ren weg.
Echte liefde is dat hij zijn eigen problemen oplost en niet jou lening laat afsluiten of sex laat hebben met andere.
Ook als je twijfelt of jou vriend het echt meent of misschien een loverboy is, neem contact op met de stichting. De stichting
kan met je mee denken en kijken of hij het echt meent met je, of andere dingen van je wilt.
Om een prachtige stralende vlinder te kunnen zijn.
Begin je eerst klein.
Het kan een zware worsteling zijn.
Maar als je een vlinder bent, voelt het heel fijn.
|
Gepost door: saskiaatje97 op 20-01-2010 om 13:55
|
|
20-01-2010 - verhaal 3 over een loverboy
Verhaal over Loverboy door slachtoffer Linda |
|
|
Hallo,
Ik ben Linda, nu 28 jaar oud.
Het verhaal heb ik geschreven op 19-07-2009.
Op mijn 15e leerde ik een jongen kennen, hij was zo verschrikkelijk lief voor me en zo betrouwbaar.
Kon hem altijd bellen om met hem te praten, dit deed ik dan ook elke pauze die ik had, werkte bij een snackbar in de keuken.
Thuis ging het niet zo heel erg goed, veel ruzie, omdat ik een zeer opstandige puber was. Maar ook heel onzeker en vooral in de war.
Ondertussen was ik 16 geworden en school ging niet goed, ik werd eraf gestuurd en daar waren natuurlijk me ouders ook niet blij mee.
Uiteindelijk wou ik niet meer thuis wonen en besloot dat te vertellen aan die "geweldige vriend".
Een pauze later vertelde hij mij dat in dat huis waar hij woonde een kamer leeg stond. Het was een 3 kamer woning,
waar ook nog andere in een kamer woonde en een gezamenlijke keuken, wc, douche en woonkamer.
Hij zou me helpen met de eerste maand huur en dan had ik de tijd om binnen een maand een ander baantje te vinden.
Ik besloot de sprong te nemen en pakte me spullen, en ging daar heen.
Daar aangekomen bleek dat de huis baas toch niet akkoord ging dat ik daar kwam wonen want ik was te jong.
Op dat moment begon ik argwaan te krijgen, maar me trots en geloof dat me vader blij was dat ik weg was... hielden me daar.
Ik kon in zijn kamer terecht en 's avonds bleek dat de kamer nooit leeg gestaan had, er woonde nog een jonge gozer met zijn vriendin.
De volgende dag gingen we naar zijn broer, daar werd ik opgemaakt en ik maakte de vriendin van zijn broer op.
Was heel gezellig en voelde me toen wel o.k. niet wetend wat er die dag verder zou gebeuren.
Hij kwam met het idee dat we langs een vriendin van hem gingen, ik moest alleen niet schikken want ze
werkte en woonde in een hoerenstraat.
Daar aangekomen was er "toevallig" een man die lingerie verkocht, hij zei tegen mij dit is een mooi setje pas die even.
Eerst durfde ik niet maar met de gedachte dat ik nooit achter een raam kwam te staan, dacht ik ach waarom ook niet
al die meiden hier lopen er zo bij dus valt niet zo op en daarna ben ik toch weer weg.
Na me omgekleed te hebben voelde ik ineens dat er iets niet goed ging gebeuren en terwijl ik dat dacht werd ik geslagen en geschopt.
Het gordijn ging open en kreeg te horen dat ik maar moest gaan werken en als ik niet deed wist ik wel hoe en wat.
Geshockeerd en vol angst ben ik er maar gaan staan.
Na een half uur kreeg ik me eerste klant. Waar ik denk ik erg veel geluk bij heb gehad is dat deze man, voor het eerst van zijn leven bij een prostitué was
en hij dus ook geen flauw benul had wat hij kon verwachten.
Na zo lang mogelijk proberen uit te stellen, voelde ik aan de overkant de ogen van mijn loverboy door de gordijnen heen branden en werd bang.
Toen ik "de daad" met de klant deed, voelde ik me zo verschrikkelijk vies. Maar ook dood, alsof me ziel weg gleed uit me lichaam. Dat kleine beetje zelfrespect
wat ik had en waardering voor wie ik ben, was verdwenen. Het leek wel of ik in 1 seconde van een wel opstandige maar toch altijd wel vrolijke puber in een zombie veranderde
Niets boeide me meer, of ik nou klappen kreeg, een compliment of boze blikken, niets kwam meer door of aan.
De huisbaas bleek me ouders te kennen en kwam naar me toe om te zeggen dat ik hier niet meer kon werken en kon vertrekken dat hij geen gezeik wou omdat ik nog maar 16 was.
We gingen naar huis en de volgende dag gingen we naar een andere stad.
Nu had hij vooral vrij spel omdat ik daar niemand kende en daardoor compleet afhankelijk was van hem.
De eerste paar dagen waren erg gezellig, we waren met nog een man en zijn slachtoffer, maar kon goed met haar opschieten en zolang hun in de buurt waren, was ik ergens nog veilig.
Uiteindelijk vertrokken hun naar een andere stad en was ik daar alleen met hem. Toen was ik niet alleen een "hoer" maar ook zijn persoonlijke boksbal geworden.
Ik moest elke dag een bepaald bedrag halen zo niet kreeg ik geen eten en klappen.
Een meisje die in een kamer naast me werkte viel het op dat ik steeds sneller afviel en er slechter uit begon te zien. Als ik dan deed of ik naar de wc moest, at ik bij haar snel een olvarit leeg
om zo toch een beetje eten binnen te krijgen en aan te sterken. Ik was in 3 weken tijd van de 54 kilo naar de 43 gegaan.
Bij een andere vrouw kon ik zogenaamd een trio mee doen, en op die manier kon ik daar stiekem sparen om door de loopjongen daar af en toe wat eten te laten halen.
Na een paar weken kwam hij erachter en heeft me zwaar mishandeld, ik kan me van dat stuk niets herinneren alleen dat ik wakker werd in de douche en twee meiden me aan het schoonmaken waren.
Ik snapte er niets van , ik zat/lag in de douche, en hun waren me met een washandje af aan het nemen, overal zag ik bloed, maar besefte niet dat dit me eigen bloed was.
Ik had aardig wat ribben gekneusd, flink wat wonden en spuugde door een wurging steeds bloed op, me ogen waren paars van de bloeduitstortingen en me hele lichaam voelde beurs en dood aan.
Dezelfde avond moest ik van hem gewoon werken. Het ergste was voor mij toen dat ik gewoon klanten kreeg. Daar kan ik nu ook nog steeds niet over uit, hoe dat kan, hoe kunnen mensen nu bij een meisje gaan,
die bloed ophoest bij elke zin, helemaal bont en blauw eruit zien. Daardoor kreeg ik echt een hekel aan elke man.
Mijn loverboy kwam langs en vertelde dat hij die vrouw die mij geholpen had geld te sparen wat ging aan doen.
Ik heb toen een paar vrienden van haar aangesproken en even later stond ze in me kamer met de woorden, "je kan nu meegaan, of je bent dood, aangezien hij een wapen nu aan het kopen is van mijn vriend en
jou en mij daar mee wilt omleggen", na een moment twijfelen ben ik mee gegaan.
Er werd een auto voorgereden en ben gevlucht.
Bij de vrouw thuis aangekomen, kon ik eerst aansterken, ik woog 42 kilo en was erg moe, het enigste wat ik de drie dagen erna gedaan heb, is slapen wakker worden eten weer slapen en weer eten.
Omdat hun ook in de prostitutie wereld zaten, ben ik door blijven werken.
Door hun leerde ik ook een andere wereld kennen, die van drugs en wapens. Ik had er niet direct mee te maken, alleen dat ik wel eens drugs gebruikte maar dat was het.
Ik hoorde wel de ergste verhalen en was ook zeer bang dat er met mij wat zou gebeuren als ik zou zeggen dat ik naar huis wou, dat ik dit leven niet meer wou en naar huis wou.
Deze mensen hebben me nooit geslagen maar wel geestelijk afhankelijk van hun gemaakt, doordat hun me "gered" hadden.
In een club waar ik werkte leerde ik een man kennen waar ik verliefd op werd. Uiteindelijk kon ik door hem weg waar ik zat en ging met hem mee. Daardoor kon ik ook weer naar huis.
Thuis aangekomen wou ik een baan gaan vinden maar werd omdat ik niet op school zat, geen werkervaring had, nergens aangenomen.
Toen zakte de moed me in de schoenen en dacht dat ik het alleen nog maar waard was om achter het raam te werken.
Dus besloot ik weer die wereld in te gaan. Dat is nog een tijdje goed gegaan omdat ik vooral voor mezelf werkte in beveiligde clubs en met goede afspraken achter het raam.
Uiteindelijk leerde ik een man kennen, die heel veel voor me overhad, hij bracht elke week cadeau's mee zoals sloffen sigaretten, sieraden en een nieuwe telefoon.
Ik besloot op zijn aanbod in te gaan en met hem mee te gaan, niet wetend dat ie in een andere wereld verbleef.
Zo kwam ik in de drugswereld. Na een maand was het raak en begon hij me te slaan. Klappen krijgen was ik al gewend dus dat weerde me niet, want erna was hij weer superlief en had spijt.
Na 2 jaar raakte hij alles kwijt, zijn verkoopadres en verhuisde we naar onze oude woonplaats.
Daar aangekomen werd het met de week erger, de klappen waren steeds erger, als hij drugs gebruikte veranderde hij is een psychopaat en ik was doodsbang, maar durfde niet te vluchten. Ik had geen vrienden meer en zag niemand.
Alleen wanneer hij besloot dat ik mensen mocht zien, zag ik iemand, hij bepaalde op een gegeven moment wanneer ik wel en niet mocht eten en wat ik wel en niet mocht doen en wat ik wel of niet leuk mocht vinden.
Na 3 jaar had hij mij zo in zijn macht dat ik een marionet voor hem was.
Elke dag gebruikte ik ook zoveel drugs, in de hoop dat ik niet meer wakker werd, dat was het enigste waar ik nog mee bezig was de dood.
Op een dag had ik blijkbaar een helder moment en ben sterk genoeg geweest om te vluchten.
Ik ben toen opgenomen in een project en daar heb ik me los kunnen maken van hem. Het heeft 9 maanden geduurd voor ik hem los kon laten en weer beetje zelfstandig kon nadenken.
Ik kookte elke dag wat HIJ lekker vond en wist de tijden in me hoofd dat ik van hem mocht eten en mocht praten. Daar hield ik me de eerste 4 maanden ook aan in het project. Ook al had ik een groep en was het
mijn beurt om te vertellen, zei ik niets, het was niet mijn tijd om te praten.
Nu 12 jaar later, breekt het me nog elke dag omdat ik niet de juiste hulp heb gekregen, De politie wou me helpen maar kunnen niets doen. Nu 12 jaar later, ben ik met de verwerking bezig, nu durf ik het pas aan om te kijken naar
wat er allemaal gebeurt is en het en plek te geven. Ik ben nu sterk genoeg om ook terug te vechten tegen de pijn en durf de beelden te ontvangen in me hoofd.
Vertrouwen in mensen is er nog niet, steeds als ik het even durf, duw ik ze even hard weg. Alleen de mensen die blijven vechten voor mijn vertrouwen, hebben een kans.
Ik ben erg blij dat de stichting is opgericht, ben ook echt trots dat ik een onderdeel van de stichting kan en mag worden.
Dit had veel eerder moeten gebeuren. Dankzij de stichting weet ik dat ik ook waarde heb, en belangrijk ben. Na 12 jaar werd mij verteld dat ik geen dom kind ben, geen vies mens ben maar een SLACHTOFFER VAN LOVERBOY.
Ik ben Linda, slachtoffer van een loverboy, midden in de verwerking van het verdriet en onrecht wat mij is aangedaan omdat ik helaas een naïef en onzeker meisje was.
Maar ik ga het redden dankzij de stichting, ben nu een sterke vrouw , ik ben nog wel ook aan het werken aan een eigen IK. Omdat ik altijd mee gegaan ben met de omgeving, me aanpassen aan waar ik ben.
Heb ik nog niet compleet me eigen ik gevonden, mede ook door dat ik altijd op de vlucht ben geweest en me regelmatig een nieuwe look en levenstyle gaf in de hoop niet gevonden te worden.
Nu vecht ik alleen terug, door openbaar te gaan met mijn verleden, hoop ik de rust, mezelf en me leven terug te vinden/krijgen,
En weet nu dat ik dat ga redden dankzij de stichting en een goede vriend, die me beide steunen en in me geloven.
Wat ik wil meegeven aan meiden die het meemaken of meegemaakt hebben.
Aarzel niet om contact op te nemen met de stichting, de stichting bestaat alleen uit mensen die vooral uit eigen ervaring weten wat jij doormaakt
En je daarom ook de juiste hulp kunnen bieden.
Laat je niet gek maken door wat de mensen wel eens kunnen roepen dat meiden die erin trappen dom zijn, want die mensen willen de waarheid niet zien.
Een loverboy weet fijnloos welke meiden er kwetsbaar zijn en zijn steengoed in manipuleren.
Ze weten precies wat ze moeten doen om je in een positie te zetten dat je geen kant meer op kan.
Leer je een jongen kennen, die verwacht dat je sex hebt met andere omdat hij in de problemen zit, ren weg.
Echte liefde is dat hij zijn eigen problemen oplost en niet jou lening laat afsluiten of sex laat hebben met andere.
Ook als je twijfelt of jou vriend het echt meent of misschien een loverboy is, neem contact op met de stichting. De stichting
kan met je mee denken en kijken of hij het echt meent met je, of andere dingen van je wilt.
Om een prachtige stralende vlinder te kunnen zijn.
Begin je eerst klein.
Het kan een zware worsteling zijn.
Maar als je een vlinder bent, voelt het heel fijn.
|
Gepost door: saskiaatje97 op 20-01-2010 om 13:55
|
|
20-01-2010 - Verhaal 2 over een loverboy
Een jonge meid loopt nietsvermoedend op Hoog Catherijne en ineens komt er een mooie Marokkaanse jongen naar haar toe en geeft haar een flyer. Hij glimlacht vriendelijk en zegt: " Het wordt heel gezellig en ik ben er ook. Kom jij ook?"
Het meisje bekijkt de flyer nieuwsgierig. Het is een uitnodiging voor buiten Utrecht en wordt gehouden op een vrijdagmiddag. Het meisje glimlacht en denkt: " Mijn vader zal wel naar de moskee gaan, dus daar heb ik geen last van. Ik ga wel spijbelen, ik zeg gewoon dat ik ziek ben. Mijn ouders controleren het toch niet en mijn broer moet gaan werken. De Rai-party is toch buiten Utrecht en niemand kent mij daar. En wat maakt het uit, wie weet ontmoet ik de jongen van mijn dromen wel". Ze besluit om te gaan en neemt een vriendin met haar mee. Ze weet alleen nog niet wat ze aan gaat trekken.
Het meisje komt vervolgens aan bij de Rai-party waar ze verwelkomt wordt door twee portiers. Ze loopt naar binnen en hoort het ritme van de Rai-muziek die volop aan de gang is. Ze ziet meisjes en jongens dansen met elkaar. Ze ziet ze alcohol drinken en sigaretten roken.
"Wat een vrijheid", denkt het meisje. Het meisje kijkt nieuwsgierig rond en haar blik blijft hangen bij een knappe wat oudere Marokkaan. Hij kijkt naar mij zegt het meisje lachend tegen haar vriendin.
De jongen komt op haar af en biedt haar een drankje aan. Hij zegt alsmaar lieve woorden en maakt alsmaar complimenten over haar uiterlijk. Voordat het meisje weggaat, zegt de jongen dat hij haar graag nog eens wil zien. Ze spreken met elkaar af dat hij haar vlakbij school, waar het afgelegen is, op komt halen.
Ze gaan elkaar steeds vaker zien. De jongen geeft haar dure cadeau's en neemt haar overal mee in zijn dure, mooie, vette wagen. Het meisje kan op een gegeven moment niet meer zonder hem. Ze begint letterlijk en figuurlijk van hem te houden. Zij denkt ook dat hij van haar houdt, omdat hij haar beloofd heeft om met haar te gaan trouwen. Elke keer als het erop aan komt om daadwerkelijk naar haar ouders te gaan, heeft hij altijd een reden om het uit te stellen. Het meisje houdt het niet meer uit thuis. Haar ouders begrijpen haar niet en maken voortdurend ruzie, omdat ze vaak niet thuis is. De kloof tussen het meisje en haar ouders wordt steeds groter. Het meisje denkt dat haar ouders niet meer van haar houden en hierdoor wordt ze gevoelsmatiger nog meer afhankelijk van haar vriend.
Haar vriend geeft haar tenminste echte liefde, want zij mag tenslotte veel dingen van hem doen. De jongen praat op haar in om van huis weg te lopen, zodat ze voor eeuwig bij elkaar kunnen blijven zonder gezeur van hun ouders. Het meisje besluit van huis weg te lopen. Eindelijk, denkt het meisje; Ik heb mijn prins op het witte paard ontmoet, ik heb mijn vrijheid.
Volgens het meisje is haar droom uitgekomen waar ze jarenlang over heeft gefantaseerd.
Het meisje verliest na een tijdje haar maagdelijkheid.
De jongen wordt steeds agressiever. Hij begint haar te slaan en zegt dat hij geld nodig heeft. Ze moet voor hem werken in de prostitutie. Het meisje denkt dat ze niet meer terug kan. Haar zogenaamde ware liefde heeft haar letterlijk en figuurlijk in zijn macht.
Ze is niet haar droom ingestapt, maar haar nachtmerrie die ze haar hele leven lang zal blijven achtervolgen. Ze heeft geen contact meer met haar ouders en familie.
Ze heeft niets meer. Zelfs haar respect, haar lichaam heeft ze verloren. Het enige wat ze nog heeft is haar schijndroomprins waar ze voor moet prostitueren.
Dit verhaal over een meisje die verleidt wordt om naar een Rai-party te gaan en daar zogenaamd haar ware liefde te ontmoeten...overkomt jammergenoeg veel meisjes. Veel meisjes hebben hierdoor hun leven vernietigd doordat ze verliefd worden op een verkeerde jongen die ze toevallig in een rai-party hebben ontmoet of ergens anders. Veel ouders (onze vaders en moeders) zijn hier kapot aan gegaan. Dit verhaal kan iedereen overkomen. Onze zussen, nichten, vriendinnetjes en buurmeisjes!!![/url]
Gepost door: saskiaatje97 op 20-01-2010 om 13:46
|
|
20-01-2010 - verhaal 1 over een loverboy
Het begon allemaal toen ik 14 jaar was. Ik woonde op dat moment in een Blijf van mijn lijf huis en had het daar niet naar me zin. We moesten zelf voor onze eten zorgen, dus zelf koken en je moest zelf je geld er voor verdienen. Ik was pas 14, kon nergens werken en kon ook niet zelf koken. Er waren wel mensen die me hielpen, maar dat is toch anders dan je wilt.
Ik ging stiekem naar een internet café en ging daar chatten. Op een andere dag ging ik precies weer het zelfde doen. Internetcafé -> chatten. Maar deze chat was zo leuk. Ik leerde een jongen kennen die mijn problemen begreep. Die echt met me mee leefde. Althans zo leek dat. Ik heb hem toen verteld dat ik geen contact meer had met me ouders, dat ik in een blijf van mijn lijf huis zat en dat ik het absoluut niet naar me zin had. Hij vond het hartstikke zielig en besloot met mij af te spreken, zodat ik toch even een leuke dag zou hebben. Zo gezegd zo gedaan. De dag erna stond ik op het station hem op te wachten. Toen hij aan kwam lopen vond ik hem er wel leuk uit zien. Maar dacht verder niks bijzonders. We zijn toen bij een restaurantje gaan drinken. Even wat kletsen en hebben het hartstikke gezellig gehad. Ik lachtte voor het eerst weer een keer. Om 15:00 moest ik terug omdat ik de afspraak had optijd terug te zijn voor het eten. En voor de vergadering die we altijd op donderdag hadden. Hij is ook weg gegaan en we hadden afgesproken dat hij wel weer zou bellen. Omdat ik met beltegoed zuinig moest zijn want je moest alles zelf betalen. Die zelfde avond heeft hij me ook weer gebeld. Weer gezellig zitten kletsen. Hij stelde voor dat ik de dag erna naar hem toe zou komen om gezellig de stad in te gaan. Ik vond het wel leuk en ging dus de dag erna opweg naar hem toe. Daar aangekomen stond hij al te wachten op mij op het station. Dat voelde zeker goed. Eerst zijn we de stad in gegaan en daarna naar zijn huis. Daar hebben we film gekeken. Daarna ben ik naar een vriendin die ook in die stad woonde gegaan omdat ik haar ook al een tijd niet gezien had. Ik zou bij haar gaan eten en daarna weer naar hem toe gaan. Ik ben ook weer na het eten naar hem toe gegaan en hebben we nog even een andere film gekeken. Voor je het wist was het al hartstikke laat. Hij stelde voor dat ik naar het blijf van mijn lijf huis zou bellen om te zeggen dat ik bij mijn vriendin bleef slapen. Dat vond ik wel een goed idee en heb gebeld met de mededeling dat ik bij mijn vriendin bleef slapen. Ze vonden het natuurlijk niet goed maar toch deed ik het. Zonder na te denken over de concequenties.
De ochtend erop stelde hij voor om bij hem te blijven wonen omdat hij mij de liefde kon geven die ik nodig had. Hij zou als een vader voor me zijn. Zodat mijn verdriet naar mijn eigen ouders kwijt zou raken. Dat klonk heerlijk. Ik geloofde hem maar durfde niet weer “weg te lopen”. Want ik wist dat als ik weer weg zou lopen ik naar een gesloten inrichting zou gaan. Dit zei ik ook tegen hem en hij vertelde dat hij er alles voor zou doen dat dat niet gebeurd. Hij zou contact op nemen met mijn voogd. Dat klonk allemaal zo goed dat ik toch naar het blijf van mijn lijf huis heb gebeld en gezegd heb dat ik niet meer terug wou komen. Natuurlijk met veel moeite gebeld maar was zo blij dat ik nu de aandacht kreeg die ik nodig had. Want wie wil er nou niet zijn ei kwijt? Wie wil er nou niet een beetje aandacht krijgen. Maar dan verwacht je wel van de goede kant.
De eerste 3 weken waren geweldig. Ik had hartstikke veel vrijheid. Lekker naar het strand, lekker eten, shoppen, en kreeg aandacht die ik wou hebben. Helaas ging het na 3 weken verkeerd. We stonden op de markt in de stad waar hij woonde, we zouden met nog een vriend van hem gaan staan en zouden spullen gaan verkopen. En ik mocht wel mee als ik wou. Ik zag de kwaaiigheid er niet van in en ging dus gewoon mee op de markt staan. We waren met 2 auto’s. D met een auto en M met een auto. Want er waren zoveel spullen die verkocht moesten worden. Zo gezegd zo gedaan. We zijn toen de auto’s uit gaan pakken en D zou wel bij de kraam blijven. Ik had op dat moment last van een blaasontsteking en kon dus niet te lang staan. We hadden 2 krukjes bij ons en ik ben op een krukje gaan zitten zodat het minder zwaar was. M kwam erbij zitten en ging opeens over me bovenbeen heen. Ik schrok en liep weg van hem. Ging bij D staan en zei tegen hem dat ik daar niet van gedient was. Dat ik dit niet wou. Waarop D zei dat ik niet zo moest zeuren en het maar moest accepteren want hun waren nou immers vrienden. En vrienden deelde alles. Ik ben kwaad geworden en ben weg gelopen maar D hield me tegen en zei dat we er thuis wel verder over zouden praten. Dat was wel goed voor mij en ben weer gaan helpen op de markt.
Thuis aangekomen hebben we inderdaad er over gehad. Maar het was geen leuk gesprek. Hij vond dat ik best wel met hem kan zoenen, dat ik het maar moet accepteren dat hij aan me zat want ik had tenslotte ook veel dingen van hem gekregen. Hij zorgde toch goed voor mij? Waarom zou ik dan niet kunnen zoenen met zijn beste maat? Ik schrok hier erg van en heb gezegd dat hij alles wat ik gekregen heb terug kon krijgen.Ik wou eventueel ook wel werken in een winkel. Als ik daardoor niet hoef te zoenen met hem. Die zelfde avond kwam M nog even langs bij D en ik zat op mijn kamertje. Ik had geen zin om hem te zien en was een beetje kwaad op D. Want wat hij zegt dat kan gewoon niet, ook al is het maar zoenen. M kwam mijn kamertje binnen en zei dat ik met hem naar bed moest. Ik geloofde het niet en ben naar D toe gelopen. Heb gevraagd waarom M dat zei en D zei dat hij de eerste zou zijn. Hoezo de eerste? Wat is hier allemaal aan de hand? Ik kostte hem geld, betaalde geen huur, maar kreeg genoeg van hem. Het was tijd dat ik wat terug zou doen voor hem en moest daarom met M naar bed. WTF? Echt niet dat ik met iemand naar bed ga. Ik wou hem echt alles terug geven. Maar dat was niet genoeg volgens hem. Want al het eten en drinken dan? Dat kostte ook geld dat kan ik niet terug geven. Ik zei weer tegen D dat ik wel in een supermarkt zou gaan werken. Dat ik alles terug zou betalen. D vond dat niet goed. Want dat ging niet zo snel. Ik moest van hem maar met mannen naar bed om zo zijn drugs en geld terug te geven. Want ook al gebruikte ik geen drugs hij had het wel nodig. Ik wou weglopen van hun maar D sloeg me zo hard dat het gewoon hartstikke veel pijn deed en ik hartstikke bang van hem werd. Ik werd mee gesleurd naar “mijn” kamertje en daar gebeurde het. M mocht met mij naar bed. Toen het afgelopen was kreeg ik te horen dat ik me mond moest houden, dat ik niet moest proberen te vluchten, dat ze dan mijn broer zouden pakken en dat ik zelf ook de pineut zou zijn. Allemaal angst ging door me heen. Moest kei hard huilen en als ik huilde werd ik geslagen door D. Dan zette hij het liedje Supergirl op en zei dat ik daar maar een voorbeeld aan moest nemen. Dit ging een paar maanden zo door. De ene man kwam, de andere ging weg. Soms zelfs met meerdere tegelijk en werd ik zo hard geslagen. Vaak werd ik wakker en zaten er ook weer mannen. Als dat gebeurde voelde ik me zo suf, en deed alles pijn dat ik me gewoon niet kon verzette. Als ik me wel verzette werd ik vastgebonden aan het bed. Werd ik mishandeld en ging het hard er aan toe. Als je daar vastgebonden ligt is dat hartstikke eng. Je kan geen kant op. Ziet het gebeuren, voelt het gebeuren maar je kan niks. Je bent zo machteloos dat je niet meer weet wat je moet doen. Vaak werd ik ook opgesloten in mijn kamer. Dan zat ik soms dag en nacht in het kamertje. De ene keer los, de andere keer vastgebonden. Het was een nachtmerrie. De laatste keer kan ik me ook goed herinneren. Er waren weer mannen die met mij naar bed moesten. Maar toen was ik niet duf door spul van hem en was ik zo bij. Dat ik dus tegen ben gaan stribbelen. Ik werd geslagen, met stokken, handen en er werd geschopt. Ik bloedde en ze gingen gewoon door. Was me eigen schuld had ik maar moeten mee werken. Toen het eindelijk afgelopen was heeft D de deur dicht gedaan en heeft me laten zitten. Niet een paar uurtjes maar echt 2 dagen en 2 nachten. Na die tijd mocht ik onder de douche. Wat was ik blij dat ik me kon schoonmaken. Maar doordat ik het allemaal niet meer zag zitten en ik hier geen einde aan zag komen besloot ik me zelf te pijnigen en te proberen er een eind aan te maken. M die vriend van D kwam net op dat moment de badkamer in en heeft gelijk tegen D gezegd. D kwaad, weer mishandeling, weer opsluiting, weer gedwongen sex. Er kwam geen einde aan. En ik dacht bij me zelf als ik maar nog mijn ouders zie. Als ik dit maar overleef. Ik was zo bang dat ik het helemaal niet meer zag zitten. Huilen kon ik niet meer want ik was bang dat ik dan geslagen werd.
De laatste dag was mijn redding. Er kwam weer een “klant” die met mij naar bed zou moeten gaan. Hij kwam binnen en D ging de hond uit laten. Want D vertrouwde J wel. J vroeg aan mij of het wel vrijwillig was. Ik vertelde hem met grote angst dat dit niet zo was. Hij heeft toen een mobiel gegeven en ik heb toen een vriend kunnen bellen. Die heeft of Jeugdzorg of de Politie gebeld. Die zelfde middag stond de politie voor de deur. Werd ik eindelijk weg gehaald. D deed zelfs de deur open en heeft de politie naar me toe gewezen. Hij is mee naar beneden gegaan en zei dat het wel goed kwam, dat hij van me hield en dat ik het wel wist. Ja zeker wist ik het. Ik was vrij!! Maar wel hartstikke bang. Want ik wist dat als ik iets zou vertellen hij me hond, broer, vader of moeder wat aan zou doen. En dat wou ik natuurlijk niet. Ik werd mee genomen naar het politiebureau en de eerste vraag die ik kreeg was hoe ik aan de blauwe plekken kwam. Ik vertelde de agent dat ik van de trap af was gevallen. Want ik durfde de waarheid niet te vertellen. Ze zijn er niet op in gegaan verder en vertelde dat ik moest wachten op mijn voogd van jeugdzorg.
Die zelfde dag ben ik door jeugdzorg naar een jeugdgevangenis gebracht. Want ik was weer weggelopen en het was me eigen schuld. Ze wisten niet wat er gaande was en dachten dat ik gewoon echt weg gelopen was. Dat er verder niks gebeurd was. Zo gezegd zo gedaan. Ik werd naar een jeugdgevangenis gebracht. Ik vond dat hartstikke erg en heb het er nu nog wel eens moeilijk mee. Daar heb ik 7 maanden gezeten en toen werd ik overgebracht naar een psygiathrische inrichting. Daar heb ik nooit mijn verhaal kunnen doen omdat er veel jongere kinderen waren en die kregen voorrang. Al snel was ik daar dus ook weg. Ik mocht weer naar huis toe. Mocht bij me moeder gaan wonen. Daar heb ik nog 1 jaartje gewoond. Toen heb ik mijn vriend leren kennen en ben ik samen gaan wonen. En nooit maar dan nooit had ik hier over gepraat. Ik dacht het wel aan te kunnen zonder hulp. Als ik het nou zou verdringen zou ik er ook geen last van hebben. Nou meiden ik kan jullie vertellen dat ik er nu 6 jaar later juist heel veel last van heb, dat het veel energie heeft gekost. Ik had toen gelijk moeten vertellen wat er gebeurd was. En niet pas 6 jaar later. Ik heb het geluk gehad dat ik toen die tijd met Anita in contact ben gekomen. Ik wist niet meer wat ik er mee aan moest en heb toen een berichtje op de hyves geplaatst. Anita heeft direct op mij gereageerd en zo ben ik aan het praten gegaan. Ik heb toen voor het eerst mijn hele verhaal kunnen doen. En zo kwam ik bij de juiste mensen bij de politie terecht. Anita heeft me geholpen gelijk de goede mensen te hebben. Daar ben ik heel blij mee. En wil ik zeker haar nog voor bedanken.
6 jaar later heb ik dus aangifte tegen hem gedaan. Ik ben bij de politie zo goed geholpen. Ik woon zelf aan de andere kant van het land van waar het gebeurd is. Ik heb in mijn eigen plaats aangifte kunnen doen en die hebben het doorgespeeld naar de mensen waar het eigenlijk had moeten gebeuren. Het is zo belangrijk dat hier wat mee gebeurd zou worden. Ik heb nu doordat ik de aangifte heb ook wel goede hulp. Als het even niet gaat kan ik altijd naar de dames bellen, ik loop op dit moment bij slachtofferhulp en kan dus mijn verhaal kwijt. Ik besef nu hoe belangrijk het is om er over te praten. Dat als je praat je erg ver kan komen. Dat je je verdriet niet alleen hoeft te dragen. Dat er altijd mensen zijn die achter je staat. Dat je niet hoeft te schamen voor wat er gebeurd is. Want meiden (en ook jongens) het is niet jou schuld als dit je overkomen is. Als er iemand fout zit dan zijn het de mensen die dit doen. En niet jij. Echt ik heb nu geleerd wat het met je kan doen als je er over praat. Deel je verdriet, angst en pijn. Zodat mensen er voor je kunnen zijn!!
Liefs L
Gepost door: saskiaatje97 op 20-01-2010 om 13:43
|
|
20-01-2010 - EEN SITE OVER LOVERBOYS
Dit is een site over loverboys,
Ik ben op onderzoek uitgegaan en heb de werkwijze van loverboys ontdekt. Ik heb verhalen en boeken gelezen van/over meisjes die in handen waren gevallen van loverboys. Sommige loverboys werken voor hunzelf. ze laten je gedwongen naar bed gaan met andere mannen en krijgen daar zelf geld voor, andere werken voor een soort bedrijf, ze krijgen er gewoon hun salaris voor om meisjes te regelen! ja dit is allemaal echt waar! het is niet zo dat alle loverboys hetzelfde doen maar hun doel is hetzelfde. ze willen geld verdienen door jou te gebruiken ze willen dan je afhankelijk van hun bent, dus ze vallen het meest kwetsbare eenzame meisjes aan. in elk bericht dat ik jullie stuur zal wel een waarschuwing staan voor loverboys. KIJK UIT VOOR LOVERBOYS!! ZE GEVEN JE CADEAUTJES EN ZOUDEN AAN HET BEGIN NOOIT ONAARDIG TEGEN JE DOEN MAAR LATER PROBEREN ZE HET! STRIBBEL JE TEGEN GAAN ZE JE SLAAN EN BIEDEN ZE DAARNA HUN EXCUSES AAN MET DE REDE DAT ZE DRONKEN ZIJN OFZO!! KIJK UIT VOOR LOVERBOYS!!!!!!!!!!
Gepost door: saskiaatje97 op 20-01-2010 om 13:36
|
|
|
